Soner ORHAN

Psikoz’ denilen bir hastalık, balığı aÄŸzına saplanmış olta gibi insan beynine saplanmış ve bu saplanan ÅŸey o insanın merkez üssü haline gelmiÅŸ. Anlamadınız mı, halk arasında ‘psikopat’ derler, ÅŸu Falkonetti’yi hatırlayın, dünya deÄŸiÅŸse hayatları deÄŸiÅŸmez, imkanlar-durumlar-olaylar deÄŸiÅŸse Falkonetti’nin ‘kötücül saldırgan intikam’ duygusu deÄŸiÅŸmez, hani ‘musallat’ oldu gitmiyor derler, psikoz aynen böyle bir ÅŸeydir, önlem alınmazsa musalla taşına kadar musallat olur başınıza.Ä°nsanlık için en acıklı durumdur, örgütlerde, ataerkil yapılarda, totaliter yapılarda, otoriter düzenlerde, cemaatlerde çokça karşınıza çıkar..

Yani ‘insan özgürlüklerinin sınırlandığı’, yani ‘Ä°fade özgürlüğünün olmadığı’, yani insanın kendini kimliÄŸini ifade edip gerçekleÅŸtiremediÄŸi her yerde, yani ‘baskı altında bir ÅŸeyleri tutmaya baÅŸladığınızda’ ortaya çıkar.Velhasıl çağımızın en dehÅŸetengiz hastalığıdır. Hani, ‘adam kafaya koymuÅŸ’ dersiniz, tam böyle deÄŸil, kafaya koyulmasına koyulmuÅŸtur, ancak adamın onu kendi gücüyle ‘kafasından çıkarma gücü’ yoktur, bu yüzden tedavi mecburdur.

Not: Kitap an itibariyle henüz Kütüphanemdeki yerimi almadı. Fakat Çukurova Kitap Fuarında muhakkakki alacağım kitaplardan birisi olacak.

… Hiçbir çaÄŸda insan kendi’yle bu kadar uÄŸraÅŸmamıştır. Günah ve kötülüklerimizi borsaya sürüyor, konvertibıl ÅŸeytanların kuyruÄŸunu sevap düşüyle çiÄŸniyor, spekülatörlerimizle tedavüle korku sürüyoruz. Tanrının bizi affetmek zorunda olduÄŸuna inanıyoruz. Bir ÅŸeyler yapamamanın adını, komiklikten çıkarıyoruz. Sosyal, iktisadi, felsefi, siyasi ÅŸeyler, yapılmak, yapılanmak kentini yokediyor. Ä°kâme sevgilililer buluyor, tek tip mimiklerle gülüyor, çayı, gözlemlerimizi eÅŸeleyerek içiyor, ‘hiç’, ‘doÄŸmak’ bilmeyen kelimelerin karnını deÅŸiyor, oynuyoruz. Sokaklarımızın yeni adı: Servis.’

“Åžu, bütün hayata kuvvet veren. Tüm ormanı kucaklayan, ÅŸu arkası karanlık aÄŸaçların yanına, usulca girebilsem. Åžu zırva dünyadan kurtulup, karanlıklara gömülü köyün ardındaki ormanların içine… KuÅŸlar geliyor, “o dünyanın en güzel aÄŸbisi, iÅŸte bak okuttu seni, öğretti sana, soyle bir mesleÄŸin oldu, sakın aÄŸlama!” BaÅŸka bir serinliÄŸi var aÄŸaçların, çiÄŸ damlaları baÅŸka, kurumuÅŸ kuÅŸ tüyleri baÅŸka, yabancısı olmadığım bir yer. GeniÅŸ bir düzlük saklıyor içinde. Orada simsiyah gözlü yorgun atlar olmalı, çok çalışmalar, koÅŸmuÅŸlar, kardeÅŸlerini, ailesini utandırmamış, aç koymamış.”

“Annem gelip beni yuvadan aldığında, benim Tanrılarım, krallarım, akreplerim vardı. Annemin sakallı misafirleri, “Afiyet Olsun” ÅŸekerleri. Bir de, püsküllerin kanepelerden duvarlara kadar yayıldığı, meleklerin yuva yaptığı bir oda. Bu odaya hiç sokmadı beni. Ben de ona “akreplerimi” hiç anlatmadım. Çalıştığı gazinolarda adına “daÄŸlar kızı Reyhan!” derlermiÅŸ. Önceleri çok ÅŸeyi gizli tutmaya çalıştı. Sonra utanmamayı öğrendik. O kadar çok ÅŸey öğrendim ki, artık bir ÅŸey öğrenmek istemedim. Sustum sonuna kadar. Susmalarım bir yerlere sığmadı, mızraklı bir ÅŸeyler olup peÅŸime düştüler.”